smak skondensowanych słów. zawsze tych samych i wciąż innych. nie trzeba się bać. powinno się bać. uciekać przed życiem.

(a może ona chce po prostu milczenia. a może lepiej nie mówić nic. może nie potrzeba już myśleć, że słowa jak plaster zakleją rany.)

może ona chce by ktoś zobaczył kobietę. żeby odkrył. może czasami lubi te kłamstwa. te, których tak brak. głodny wzrok, o którym tylko śni i marzy. te wszystkie ezoteryczne sny. objęcia, które nie istnieją. łzy, których boi się uronić. usta z mgły czasami są słodkie jak plaster miodu. by rankiem jak zwykle wilgocią spłynąć po śnie...


"słowa jak sztuczny miód, ersatz, cholera, nie życie, miał być raj, miał być cud i ćwiartka na popicie, a to wszystko nie tak, nie tak, nie to (...) wygadujcie, panowie, androny, tylko błagam - nie mówcie, nie mówcie już do nas jak do żony... "

czasami wpada w panikę. na przykład podczas smarowania nóg balsamem do ciała. nie udaje już nawet, że to wszystko jest kwestią gustu. wyrób kobietopodobny. ona - kiepska podróbka życia. każdy centymetr jej ciała – żart stwórcy. /nawet nie warto opłakiwać./ głupia, naiwna dziewczynka. nocami słuchać będzie romansów na cztery nuty. marzyć, bo co jej pozostało?

można pogłaskać ją wzrokiem pełnym nieudawanej litości i przejść niepostrzeżenie też można. udać, że jej tu nie ma. Lepiej po cichu niż na głos. zawsze wszystko lepiej po cichu.

"za mądra dla głupich, a dla mądrych zbyt głupia. zbyt ładna dla brzydkich, a dla ładnych za brzydka. za gruba dla chudych, a dla grubych za chuda..."